روان‌شناسی در سال ۲۰۲۶ به این نتیجه رسیده است که خلأ وجودی یا همان احساس بی‌معنایی، هسته مرکزی بسیاری از اختلالات خلقی را تشکیل می‌دهد.

معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی، با تأکید بر اهمیت پایش وضعیت سلامت روان جامعه، از اجرای برنامه رصد روان و توسعه خدمات مشاوره‌ای برای افزایش دسترسی مردم به خدمات تخصصی خبر داد.

بر اساس اعلام سازمان بهزیستی کشور، پویش «رصد روان» ۳۰ اردیبهشت رونمایی و از خرداد ۱۴۰۵ اجرایی خواهد شد که هدف آن، شناسایی افرادی است که در جنگ ۴۰ روزه دچار اختلال استرس پس از سانحه شده‌اند تا مداخلات سریع و هدفمند برای پیشگیری از مزمن شدن آسیب‌های روانی و کاهش پیامدهای فردی، خانوادگی و اجتماعی به آنها ارائه شود.

یک متخصص علوم شناختی و خلاقیت گفت: حل مسئلهٔ خلاق در سطح جمعی در شرایط بحرانی مانند جنگ به مردم کمک می‌کند تا راه‌های جدیدی برای همبستگی پیدا کنند و ابزاری برای حفظ سلامت روان است.

فرانک فورِدی می‌گوید استرس امتحان تجربه‌ای عادی است و تبدیل آن به بیماری روانی، فرهنگ آسیب‌پذیری را تقویت می‌کند.

اگر تابه‌حال حداقل یک‌بار تلاش کرده باشید که برای آرام کردن ذهنتان، تمرین‌های مدیتیشن یا ذهن‌آگاهی انجام دهید، حتما متوجه شده‌اید که این کارها اصلا راحت نیستند! از همان لحظه که تصمیم می‌گیرید به چیزی فکر نکنید و تنها مشاهده‌گر جریان افکارتان باشید، می‌بینید که فکرهای مختلف به مغزتان هجوم می‌آورند؛ فکرهایی که خیلی از آن‌ها شاید تا چند دقیقه پیش اصلا در ذهنتان وجود نداشتند و مثل میمون، مدام از این شاخه به آن شاخه می‌روند. این اتفاق نه‌فقط زمان مدیتیشن، بلکه در تمام طول روز و گاهی حتی شب‌ها پیش از خواب هم رخ می‌دهد و اگر آن را کنترل نکنید، می‌تواند به‌مرور باعث حواس‌پرتی، عدم تمرکز و بی‌قراری شود و شما را از کار و زندگی بیندازد. به این پدیده اصطلاحا «ذهن میمون‌وار» یا «ذهن میمونی» هم می‌گویند که در دنیای دیجیتال امروز با سرعت و اطلاعات بی‌نهایت، بیش از پیش به آن دامن می‌زند.

روانشناسان تاکید می‌کنند سبک‌های فرزندپروری والدین می‌توانند در شکل‌گیری شخصیت فرزندان نقش موثری داشته باشند.

یک رویکرد درمانی در واقع نقشه راهی است که مسیر حرکت از وضعیت فعلی مراجع به سوی وضعیت مطلوب او را ترسیم می‌نماید و بدون وجود چنین چهارچوبی درمانگر در مواجهه با پیچیدگی‌های ذهنی و رفتاری انسان‌ها با سردرگمی مواجه خواهد شد.

صحبت کردن اجباری (Talkaholism) به رفتارهایی اطلاق می شود که در آن افراد به طور مداوم و غیرقابل کنترل تمایل به صحبت کردن دارند. این رفتار فراتر از هنجارهای اجتماعی است و ممکن است ناشی از نیاز به جلب توجه، اضطراب اجتماعی یا حتی اختلالات روانی باشد.

وقتی شریک زندگی به دفعات دعوت به رابطه را رد می‌کند، طرف مقابل احساس طرد شدن می‌کند. او تصور می‌کند که دیگر برای همسرش جذاب نیست یا محبت او نادیده گرفته شده است و دچار احساس رهاشدگی می‌شود.