چرا با وجود آگاهی، تمرین و تلاش، باز هم به الگوهای قدیمی برمی‌گردیم؟ دکتر جو دیسپنزا، عصب‌پژوه و نویسنده پرفروش، می‌گوید پاسخ این سؤال در جایی عمیق‌تر از اراده است: در سیم‌کشی مغز و حافظه‌ی بدن.

 خشونت و افراطی‌گری به رفتارهایی گفته می‌شود که در آن‌ها مرز گفت‌وگو و تحمل از بین می‌رود و واکنش‌های هیجانی جایگزین عقلانیت می‌شود. این پدیده‌ها تنها به درگیری‌های فیزیکی محدود نیستند و می‌توانند در قالب خشونت کلامی، طرد اجتماعی، تعصب و رفتارهای افراطی در نگرش و تصمیم‌گیری بروز پیدا کنند.

عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز گفت: خشونت تنها به آسیب فیزیکی محدود نمی‌شود و رفتارهایی مانند نادیده‌گرفتن نیازهای عاطفی، سردی عمدی، کنترل‌گری، تحقیر پنهان و خشونت در فضای مجازی از جمله مصادیق خشونت‌هایی هستند که ممکن است کمتر دیده شوند، اما آثار عمیق و ماندگاری بر سلامت روان افراد بر جای می‌گذارند.

متخصص روان‌پزشکی و فلوشیپ بیماری‌های روان‌تنی گفت: برخی افراد تصور می‌کنند داروهای روانپزشکی، خواب‌آور، چاق‌کننده یا حتی اعتیادآور است، در حالی که این داروها مانند سایر داروهای پزشکی ممکن است عوارضی داشته باشند، اما عوارض ذکر شده به صورت ثابت و دائمی در تمام داروها وجود ندارد.

چرا گاهی خسته و بی حوصله ایم، انگیزه انجام هیچ کاری را نداریم، از هیچ چیز لذت نمی بریم و زندگی سخت می گذرد؟ تاکنون چیزی درباره بی‌لذتی شنیده اید؟ در چنین شرایطی یکسری اتفاقاتی در مغز ما در حال انجام است که از آن بی خبریم. اما خبر خوب این است که می توان با راهکارهایی از این حالت درآمد.

وقتی به کمال فکر می کنیم از مقایسه خود با دیگران برای پیشی گرفتن ابایی نداریم و همین ناامید و رنجورمان می کند، همیشه کسی هست که یک پله از ما بالاتر باشد. اما وقتی درصدد رسیدن به تعالی هستیم فقط می کوشیم هر روز از خودِ دیروزمان پیشی بگیریم. و این خرسندی و رضایت در پی دارد.