مرزها درحال جابه‌جا شدن؛ وقتی مدال «زنان» سرمایه اجتماعی یک ملت میشودروایت دختران کبدی از ژاپن تا دغدغه دیده‌شدن؛ دوست نداریم وایرال شویم!
ملی‌پوشان کبدی ایران از لذت کسب مدال نقره در بازی‌های آسیایی ناگویا و دغدغه دیده‌شدن این رشته گفتند و تأکید کردند که هر چند تلاش زیادی می‌کنند اما به دنبال وایرال‌شدن به هر قیمتی نیستند.
به گزارش خبرنگار مهر، تیم ملی کبدی بانوان ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا با ترکیبی جوان‌تر از دوره‌های گذشته به میدان رفت و با کسب مدال نقره یک پله نسبت به دوره قبل صعود کرد. رسیدن به فینال و شکست چین‌تایپه پس از هشت سال از مهم‌ترین اتفاقات این تیم در رقابت‌های ناگویا بود نتایجی که می‌تواند نشانه‌ای از تغییر نسل و ظهور ظرفیت‌های تازه در کبدی بانوان ایران باشد.
زهرا آسترکی و آتنا مددی دو ملی‌پوش کبدی ایران با حضور در خبرگزاری مهر از حضورشان در بیستمین دوره بازی های آسیایی و کسب مدال نقره در این رویداد مهم گفتند و البته به دغدغه هایی هم که برای آینده دارند اشاره کردند.
* میزبانی مسابقات را چطور دیدید؟
زهرا آسترکی: به نظرم میزبانی خیلی خوب نبود. چینی‌ها در بحث میزبانی خیلی قوی هستند و به‌نظرم یکی از نقاط قوتشان همین است اما اینجا احساس کردم مدیریت بحران خیلی ضعیف بود. مثلاً اگر یک نفر اضافه می‌شد یا مشکلی پیش می‌آمد نمی‌دانستند باید چه کار کنند. یک مورد را یادم هست که آب معدنی نبود. من رفتم و به چند نفر از داوطلبان گفتم که چنین مشکلی وجود دارد. واکنش‌شان هم تقریباً از روی تعجب بود و برای چنین شرایطی برنامه مشخصی نداشتند. در نهایت خودم مجبور شدم بروم و برای بچه‌ها آب تهیه کنم.
آتنا مددی: یک نکته دیگر هم این بود که در ژاپن برنامه‌ریزی برای رفت‌وآمد خیلی عجیب بود. مثلاً ممکن بود ورزشکار فقط برای افتتاحیه مسابقات برود و بعد برگردد و عملاً برنامه خاص دیگری برایش در نظر گرفته نشده باشد. حتی یک بار ما خیلی زود از مراسم خارج شدیم و بعد این موضوع وایرال شد که چرا ایرانی‌ها زود رفتند. در حالی که مسئله این نبود ما برنامه دیگری داشتیم و شرایط رفت‌وآمد هم مناسب نبود.
* مشکل رفت‌وآمد به محل مسابقات هم داشتید؟
زهرا آسترکی: یک بار حدود یک ساعت و نیم منتظر ماندیم تا ماشین کاروان ایران بیاید. وقتی ورزشکار چنین مشکلی پیدا می‌کند انتظار می‌رود حمایت و هماهنگی بیشتری وجود داشته باشد. بالاخره ورزشکار باید به‌موقع به سالن مسابقات برسد و نمی‌شود ریسک دیر رسیدن به مسابقه را پذیرفت.
* با توجه به اینکه ورزش بانوان در گذشته کمتر دیده می‌شد چه چیزی باعث شد شما ورزش حرفه‌ای آن هم رشته‌ای مثل کبدی را انتخاب کنید؟
زهرا آسترکی: به نظرم علاقه و انگیزه شخصی خیلی مهم است. وقتی یک دختر وارد ورزش می‌شود مخصوصاً در رشته‌ای مثل کبدی که شاید آن‌طور که باید دیده نشده باید انگیزه خیلی زیادی داشته باشد تا بتواند ادامه بدهد.
من خودم همیشه معتقدم که کبدی رشته مظلومی است و ورزشکاران این رشته با وجود تلاش‌های زیادی که می‌کنند آن‌طور که شایسته است دیده نمی‌شوند. اما همین که یک نفر با علاقه وارد این رشته می‌شود و ادامه می‌دهد نشان دهنده این است که انگیزه و عشق به ورزش می‌تواند خیلی از موانع را پشت سر بگذارد.
* حالا که با مدال برگشتید چه حسی دارید؟
زهرا آسترکی: خیلی خوشحالم. واقعاً مدال گرفتن حس فوق‌العاده‌ای دارد و امیدوارم این مدال‌ها ادامه داشته باشد. ان‌شاءالله ورزش بانوان و مخصوصاً رشته کبدی بیشتر دیده شود و حمایت بیشتری از ورزشکاران این رشته صورت بگیرد.
آتنا مددی: خیلی حس خوبی دارم و واقعاً از کسب این مدال خوشحالم. امیدوارم این موفقیت ادامه‌دار باشد و ورزش بانوان به‌خصوص کبدی بیشتر دیده شود.
* اردوهای تیم ملی کجا برگزار شد؟
آتنا مددی: اردوها در استان‌های مختلف برگزار شد. دو بار در شهریار بودیم، یک دوره هم در مجموعه بعثت و یک دوره در آکادمی برگزار شد.
* این جابه‌جایی و تنوع محل برگزاری اردوها به شما کمک می‌کرد یا بیشتر اذیت‌کننده بود؟
زهرا آسترکی: راستش بیشتر اذیت می‌شدیم چون خیلی از این محل‌ها تجهیزات لازم را نداشتند و گاهی مجبور بودیم وسایل مورد نیازمان را خودمان جابه‌جا کنیم. از طرفی تغییر مداوم محل و آب‌وهوا هم شرایط را سخت می‌کرد. وقتی قرار است برای یک مسابقه مهم آماده شوید بهتر است شرایط اردو ثابت باشد تا بدن ورزشکار بتواند خودش را با شرایط وفق بدهد.
* با وجود این سختی‌ها هیچ‌وقت به این فکر نکردید که این شرایط ارزشش را ندارد و سلامت و جانتان مهم‌تر است؟
زهرا آسترکی: واقعاً نه. فکر می‌کنم ما که کبدی کار می‌کنیم هیچ‌وقت به این شکل به قضیه نگاه نمی‌کنیم. شاید چون از ابتدا با سختی‌های زیادی روبه‌رو بوده‌ایم دیگر برایمان تبدیل به بخشی از مسیر شده است. شما رشته‌ای پیدا نمی‌کنید که این‌قدر آسیب‌دیدگی داشته باشد و ورزشکار بابت مسابقه، اردو و خیلی مسائل دیگر سختی بکشد اما باز هم ادامه بدهد آن هم در شرایطی که درآمد چندانی هم ندارد.
آتنا مددی: فکر می‌کنم ما کبدی‌کارها از اول به سختی‌های این رشته عادت کرده‌ایم و شاید دیگر به این فکر نمی‌کنیم که بخواهیم به خاطرش کنار بکشیم.
* یعنی حتی از نظر مالی هم شرایط سخت است؟
زهرا آسترکی: خیلی سخت است. ما حتی در لیگ هم گاهی رایگان بازی می‌کنیم. در حالی که وقتی می‌بینیم یک ورزشکار فوتبال درباره قرارداد چند میلیاردی‌اش صحبت می‌کند برای ما قابل مقایسه نیست.
خود من بارها تلاش کردم برای تیم‌ها اسپانسر پیدا کنم در حالی که اصلاً وظیفه ورزشکار نیست دنبال اسپانسر بگردد. اما این کار را می‌کنیم چون دوست داریم تیم مان با بهترین شرایط بسته شود. گاهی چیزهایی که برای بقیه کاملاً عادی است برای ما تبدیل به آرزو می‌شود. اینکه لباس خوب داشته باشیم، در یک محل مناسب اردو بزنیم یا دغدغه غذا و امکانات اولیه را نداشته باشیم.
* با این همه سختی چه چیزی باعث شد ادامه بدهید؟
زهرا آسترکی: شاید اگر شرایط متفاوت بود و آدم‌های دیگری در مسیر بودند الان سومین مدال گردنم بود. اما این مدال برای من خیلی شیرین است چون برایش خیلی زحمت کشیدم و واقعاً احساس می‌کنم حقم بود به آن برسم.
آتنا مددی: تمریناتمان واقعاً سخت است. حتی کشتی که قبل از شروع مسابقه برای گرم کردن و آماده شدن انجام می‌دهیم تقریباً بخشی از روتین همیشگی ماست. در تمرینات تیم‌های استانی به‌خصوص در تهران خیلی کشتی کار می‌کنیم و این بخش از تمرینات فشار زیادی دارد.
* یک ورزشکار کبدی تا چه سنی می‌تواند به شکل حرفه‌ای ادامه بدهد؟
زهرا آسترکی: معمولاً دوره حرفه‌ای ورزشکاران کبدی تا اوایل یا اواسط دهه ۳۰ ادامه دارد اما استثنا هم وجود دارد. مثلاً کاپیتان تیم ملی مردان که یکی از پرافتخارترین و محبوب‌ترین بازیکنان کبدی دنیاست هنوز در حدود ۳۶ سالگی بازی می‌کند. بنابراین نمی‌شود برای همه یک سن مشخص تعیین کرد و خیلی به شرایط بدنی و سابقه ورزشکار بستگی دارد.
* با توجه به نتایجی که در بازی‌های آسیایی و مسابقات جهانی گرفتید رقیب اصلی ایران همچنان هند است یا کشورهای دیگری هم در حال پیشرفت هستند؟
زهرا آسترکی: هند همچنان یکی از اصلی‌ترین رقبای ماست اما کشورهای دیگری هم به‌سرعت در حال پیشرفت هستند. ما در جاکارتا باختیم، در هانگژو هم شکست خوردیم و در مسابقات جهانی هم نتیجه دلخواهمان را نگرفتیم.
در خارج از آسیا هم کشورهایی مثل کانادا، آمریکا و استرالیا روی کبدی تمرکز کرده‌اند و دارند برای این رشته کار می‌کنند. البته سطح آنها با هند قابل مقایسه نیست ولی روند پیشرفتشان قابل توجه است.
* آیا برای شما فرصتی وجود دارد که به‌عنوان بازیکن یا مربی در کشورهای دیگر فعالیت کنید؟
زهرا آسترکی: باید وجود داشته باشد اما فعلاً خیلی جدی نیست. به‌عنوان مربی یا بازیکن می‌توانیم از تجربه و رزومه‌ای که داریم استفاده کنیم و در کشورهای دیگر فعالیت داشته باشیم اما چنین فرصت‌هایی هنوز به شکل جدی برای ما فراهم نشده است. به نظرم فدراسیون آسیا و فدراسیون جهانی می‌توانند در این زمینه نقش مهمی داشته باشند و شرایطی ایجاد کنند که مربیان و بازیکنان ایرانی بتوانند در کشورهای دیگر فعالیت کنند.
آتنا مددی: این فرصت‌ها باید وجود داشته باشد اما هنوز به شکل جدی فراهم نشده است. امیدوارم فدراسیون‌های آسیایی و جهان بتوانند زمینه فعالیت بازیکنان و مربیان ایرانی در کشورهای دیگر را فراهم کنند.
* با توجه به حضور ایرانی‌ها در سطوح مدیریتی فدراسیون جهانی فکر می‌کنید این فرصت بیشتر وجود دارد؟
زهرا آسترکی: قطعاً. الان آقای اورسجی رئیس کنفدراسیون آسیا هستند و این جایگاه خیلی مهمی است. به نظرم این فرصت وجود دارد که از چنین جایگاه‌هایی برای ایجاد ارتباط و فراهم کردن فرصت‌های بیشتر برای ورزشکاران و مربیان ایرانی استفاده شود.
* در بعضی رشته‌ها مثل هاکی روی یخ خود ورزشکاران و مربیان برای ایجاد باشگاه و توسعه رشته اقدام کرده‌اند. در کبدی هم می‌توان چنین کاری انجام داد؟
زهرا آسترکی: چرا که نه. اتفاقاً کبدی از نظر سخت‌افزاری رشته پیچیده‌ای نیست و برای شروع امکانات خیلی خاصی نیاز ندارد. یک سالن مناسب و فضای کافی می‌تواند برای شروع کار کافی باشد.
ما هم قبلاً چند باشگاه داشتیم. حتی یک بار سال ۹۷ با هزینه اسپانسر حدود ۴۰ میلیون تومان برای تجهیز یک سالن هزینه کردیم تا بتوانیم فضای مناسبی برای تمرین داشته باشیم و کمتر درگیر مشکلات سالن‌های دیگر باشیم.
آتنا مددی: در حال حاضر هم بچه‌ها در ورامین باشگاه خودشان را دارند و فعالیت می‌کنند.
* برای راه‌اندازی باشگاه کبدی چه امکاناتی لازم است؟
زهرا آسترکی: واقعاً امکانات پیچیده‌ای نمی‌خواهد. مهم‌ترین چیز یک سالن مناسب است؛ ترجیحاً سالنی که سقف بلند و فضای کافی داشته باشد. از نظر تجهیزات کبدی نسبت به خیلی از رشته‌ها امکانات خاصی نیاز ندارد.
* لیگ کبدی بانوان در حال حاضر چگونه برگزار می‌شود؟
زهرا آسترکی: معمولاً چند تیم در یک بازه کوتاه جمع می‌شوند و بازی‌ها را در چند روز برگزار می‌کنند. مثلاً اگر هشت تیم داشته باشیم همه در همان چند روز با هم مسابقه می‌دهند و بعد زمان دور برگشت اعلام می‌شود.
البته قبلاً شرایط بهتر بود. مثلاً در سال‌های ۹۷ و ۹۸ مسابقات در چهار مرحله برگزار می‌شد. شکل ایده‌آل این است که لیگ به‌صورت منظم و هفتگی برگزار شود اما کمبود اسپانسر و مشکلات مالی مخصوصاً در شهرهای دیگر اجازه نمی‌دهد لیگ به این شکل برگزار شود.
* خودتان چطور وارد کبدی شدید؟ قبل از آن ورزش دیگری انجام می‌دادید؟
زهرا آسترکی: من قبل از کبدی وقتی خیلی کوچک‌تر بودم حدود ۶ سال ژیمناستیک کار می‌کردم. بعد از آن مدتی ورزش حرفه‌ای نداشتم تا اینکه در دوران مدرسه با کبدی آشنا شدم.
آتنا مددی: من هم از طریق مربی خودم و استعدادیابی در مدارس با کبدی آشنا شدم.
* یعنی کبدی را از طریق مدرسه شروع کردید؟
زهرا مددی: در واقع از طریق استعدادیابی مدارس با کبدی آشنا شدم. مربی‌ها با همکاری آموزش‌وپرورش و تربیت‌بدنی به مدارس می‌آمدند و بچه‌هایی را که فکر می‌کردند استعداد دارند شناسایی می‌کردند.
مثلاً قد، قدرت بدنی، سرعت و آمادگی جسمانی را بررسی می‌کردند و از بچه‌ها تست می‌گرفتند. اگر احساس می‌کردند کسی استعداد کبدی دارد به او معرفی‌نامه می‌دادند تا بتواند وارد این رشته شود. این‌طور بود که من هم به‌نوعی به‌صورت اتفاقی وارد کبدی شدم و بعد کم‌کم علاقه‌مند شدم و مسیر حرفه‌ای‌ام را ادامه دادم.
* قبل از اینکه وارد کبدی شوید چه رشته‌هایی را تجربه کرده بودید؟
زهرا آسترکی: من از بچگی تقریباً در بیشتر رشته‌ها استعداد داشتم و خیلی از ورزش‌ها را بلد بودم. کاراته را به‌صورت حرفه‌ای و در سبک کیوکوشین کار می‌کردم و حتی برای مسابقات انتخاب شدم اما هزینه‌های مسابقات و اردوها خیلی بالا بود و باید همه هزینه‌ها را خودمان پرداخت می‌کردیم به همین دلیل حتی وقتی انتخاب شدم به خانواده نگفتم که باید بروم.
هندبال هم کار کردم و دروازه‌بان بودم و حتی به اردو دعوت شدم اما در ادامه اتفاقاتی افتاد و دیگر ادامه ندادم. بعد از آن مدتی تکواندو کار کردم و در همان زمان بود که با کبدی آشنا شدم.
* چطور وارد کبدی شدید؟
زهرا آسترکی: مربی من خانم دانش برای استعدادیابی کبدی به باشگاه آمده بود. خانم دانش اجازه داد بچه‌هایی که علاقه دارند کبدی را هم امتحان کنند. من هم چون از قبل ورزش‌های مختلفی انجام داده بودم بازی را بلد بودم. مربی کبدی از من خواست در تمرینات تیمشان شرکت کنم. حدود پنج ماه با تیم تمرین کردم و بعد در مسابقات قهرمانی کشور جوانان شرکت کردیم و قهرمان شدیم. از همان‌جا مسیرم در کبدی جدی‌تر شد و بعد به تیم ملی رسیدم.
* از همان ابتدا دوست داشتید به تیم ملی برسید؟
زهرا آسترکی: بله خیلی. من از به تیم ملی واقعاً حس خاصی دارم. شاید یکی از دلایلش این باشد که خیلی وطن‌پرستم و علاقه زیادی به ایران دارم. در تهران به دنیا آمدم و در جنوب شرق تهران بزرگ شدم و همیشه به جایی که در آن بزرگ شده‌ام و اصالتم افتخار می‌کنم.
این حس در خانواده ما هم وجود دارد. خانواده مادری و پدری‌ام ورزشی هستند و ورزش همیشه بخش مهمی از زندگی‌مان بوده است. خواهرم هم الان در اردوهای تیم ملی حضور دارد.
* یعنی حضور در تیم ملی برایتان فقط بحث مالی نیست؟
زهرا آسترکی: اصلاً. اگر فقط بحث مالی بود شاید خیلی از مسیرها را انتخاب می‌کردیم. برای من پوشیدن پیراهن تیم ملی و بازی کردن برای ایران یک حس کاملاً متفاوت است. حتی روی بازویم تتوی ایران زده‌ام. این نشان می‌دهد که علاقه‌ام به کشورم فقط در حد حرف نیست. واقعاً برایم مهم است که برای ایران بازی کنم.
* اگر از هند پیشنهاد داشته باشید حاضر می‌شوید برای تیم ملی آنها بازی کنید؟
زهرا آسترکی: اصلاً. من صددرصد دوست دارم برای کشور خودم بازی کنم. حتی اگر پیشنهاد خیلی خوبی هم باشد نمی‌توانم تصور کنم که پیراهن تیم ملی کشور دیگری را بپوشم. این حس برای من قابل معامله نیست.
آتنا مددی: من هم ترجیح می‌دهم برای کشور خودم بازی کنم. حتی اگر پیشنهاد خیلی خوبی هم داشته باشم نمی‌توانم خودم را با پیراهن تیم ملی کشور دیگری تصور کنم.
* پس مهم‌ترین انگیزه شما برای بازی در تیم ملی چیست؟
زهرا آسترکی: عشق به کشور و پیراهن تیم ملی. شاید در باشگاه بحث درآمد هم مطرح باشد اما وقتی وارد تیم ملی می‌شویم قضیه فرق می‌کند. آنجا برای کشورمان بازی می‌کنیم و همین موضوع انگیزه خیلی بزرگی است.
* برای مدال نقره چه پاداشی دریافت کردید؟
زهرا آسترکی: برای مدال نقره یک میلیارد تومان پاداش تعیین شد که دریافت کردیم. البته به نظرم فدراسیون هم قصد دارد برای مدال‌آوران پاداش مشخصی در نظر بگیرد.
در بعضی رشته‌ها مثل کشتی و دوومیدانی برای مدال‌های مختلف پاداش‌های مشخصی تعیین می‌شود. ما هم انتظار داریم برای ورزشکارانی که برای کشور افتخارآفرینی می‌کنند حمایت بیشتری وجود داشته باشد.
* با وجود این شرایط فکر می‌کنید کبدی بانوان به اندازه‌ای که شایسته است دیده می‌شود؟
زهرا آسترکی: متأسفانه خیر. ما پرافتخارترین رشته تیمی بانوان هستیم اما به نظرم خیلی کم‌لطفی می‌شود. با وجود آسیب‌دیدگی و سختی‌های زیادی که تحمل می‌کنیم و حتی درآمد چندانی هم نداریم باز هم ادامه می‌دهیم. حرف من این است که حداقل بچه‌هایی که تازه وارد این رشته می‌شوند را دلسرد نکنیم. ممکن است در بین نسل جدید استعدادهایی باشند که بتوانند آینده کبدی ایران را بسازند.
* اگر بخواهید کبدی را به نسل جدید معرفی کنید چه می‌گویید؟
زهرا آسترکی: کبدی واقعاً ورزش هر کسی نیست. اگر کسی می‌خواهد وارد این رشته شود باید جسارت و روحیه جنگندگی داشته باشد. در کنار آمادگی بدنی و فنی باید بتوانید در تمام لحظات بازی با غیرت و شجاعت بازی کنید. در کبدی اگر یک لحظه بترسید ممکن است همه چیز را از دست بدهید.
* رسانه‌ها چه نقشی می‌توانند در بیشتر دیده شدن کبدی داشته باشند؟
زهرا آسترکی: بعد از بازی‌های آسیایی کبدی عملاً از اولویت خارج می‌شود. بعد از هانگژو هم فقط یک دوره مسابقات قهرمانی آسیا و یک دوره مسابقات جهانی داشتیم. طبیعی است که کمبود مسابقات بین‌المللی هم روی شرایط تیم و ورزشکاران تأثیر می‌گذارد. رسانه‌ها می‌توانند با مطرح کردن مشکلات این رشته به ادامه مسیر و حمایت بیشتر کمک کنند.
* سردار آزمون اخیراً پاداش میلیاردی به دختران مدال‌آور تکواندو پرداخت کرد. اگر قرار باشد یک چهره شناخته‌شده یا ورزشکار مطرح از کبدی حمایت کند ترجیح می‌دهید این حمایت به‌صورت مالی و برای ورزشکاران باشد یا در مسیر رشد و توسعه این رشته هزینه شود؟ دوست دارید چه کسی از کبدی حمایت کند؟
زهرا استرکی: من دوست دارم اگر قرار است حمایتی صورت بگیرد برای رشد و توسعه خود کبدی باشد. مثلاً اگر زمینی در اختیارمان قرار بگیرد می‌توانیم «خانه کبدی» راه‌اندازی کنیم تا این رشته بیشتر رشد کند. ما در بخش داوری پیشرفت خوبی داشته‌ایم و اعزام‌های خوبی هم داریم ولی دوست داریم در همه بخش‌ها رشد کنیم. اگر بخواهم از یک چهره هنری نام ببرم دوست دارم این حمایت از سوی مهران مدیری باشد.
آتنا مددی: اگر بخواهیم از میان چهره‌های هنری انتخاب کنیم دوست دارم این حمایت از سوی شهاب حسینی باشد و اگر قرار باشد از یک چهره ورزشی نام ببریم انتظارمان از علی دایی است.
* ویدیوی پرتاب بازیکن حریف توسط شما در ژاپن خیلی دیده شد. چقدر فضای مجازی را فرصتی برای دیده‌شدن خودتان و کبدی می‌دانید؟
زهرا آسترکی: واقعیت این است که امروز تقریباً همه‌چیز از طریق گوشی دیده می‌شود. خیلی‌ها دیگر مثل گذشته سراغ سایت خبرگزاری‌ها نمی‌روند و بیشتر بلاگرها و صفحات ورزشی را دنبال می‌کنند. بنابراین فضای مجازی قطعاً می‌تواند فرصت خوبی برای دیده‌شدن ورزشکار و رشته کبدی باشد. خودم هم به این موضوع فکر کرده‌ام اما معتقدم این دیده‌شدن نباید به هر قیمتی باشد.
ما می‌توانستیم درباره خیلی از مسائل صحبت کنیم یا رفتارهایی داشته باشیم که باعث وایرال شدنمان شود اما این مدل دیده‌شدن را دوست نداریم. بارها دیده‌ایم که یک ورزشکار با یک جمله یا یک رفتار خاص وایرال شده اما این اتفاق لزوماً اتفاق مثبتی نیست. برای ما مهم‌تر این است که کبدی به شکل درست و حرفه‌ای دیده شود.
به نظرم اگر قرار است این رشته بیشتر دیده شود بخش زیادی از آن باید از طریق مسئولان و حمایت از خود کبدی اتفاق بیفتد. هرچقدر به این رشته بیشتر بها داده شود افراد بیشتری به سمت کبدی می‌آیند، سالن‌های مناسب ساخته شود، تماشاگران برای دیدن مسابقات حضور پیدا کنند و فرصت‌ها و برنامه‌های جذاب‌تری برای کبدی ایجاد شود طبیعتاً این رشته هم بیشتر دیده خواهد شد.
آتنا مددی: اینکه تعداد دنبال‌کننده‌های ما بالا برود خوب است اما هدف نباید فقط این باشد که مثلاً در اینستاگرام یک محصول یا برند خاص را تبلیغ کنیم. من شخصاً این مدل را خیلی نمی‌پسندم. اگر قرار است ورزشکار الگوی دیگران باشد باید مراقب باشد چه تصویری از خودش و سبک زندگی‌اش ارائه می‌دهد. به نظرم دیده‌شدن کبدی زمانی ارزشمند است که از مسیر درست و در شأن این رشته اتفاق بیفتد. بهترین راه این است که مسابقات ما از سوی رسانه ملی ایران پخش شود. چیزی که در فضای مجازی باشد نهایتا عمر یک هفته‌ای خواهد داشت.
* سخن پایانی؟
زهرا آسترکی: فدراسیون کبدی در مقایسه با فدراسیون‌هایی مثل کشتی، والیبال و تکواندو بودجه و هزینه بسیار کمتری دارد؛ این در حالی است که به نظرم کبدی یکی از پرافتخارترین رشته‌های ماست.
از آقای اورسجی هم تشکر می‌کنم که همیشه تلاش می‌کنند بهترین نتیجه را از ما بگیرند. من ۱۲ سال پشت در بازی‌های آسیایی ماندم و امسال وقتی روی سکو بودم و مدالم را نگاه می‌کردم بغض کرده بودم به من گفتند: «زهرا این مدال حاصل سال‌ها سختی، تلاش و زحمت توست. واقعاً مدالت باارزش است و به تو افتخار می‌کنم.» این جمله واقعاً برای من ارزشمند بود و از ایشان بابت تمام زحماتی که برای ما کشیده‌اند، تشکر می‌کنم.
در عین حال از وزارت ورزش و سایر مسئولان می‌خواهم از فدراسیون کبدی حمایت بیشتری داشته باشند. آقای اورسجی الان رئیس فدراسیون آسیایی هستند و می‌توانند برای کبدی ایران اتفاقات خوبی رقم بزنند. امیدوارم با حمایت بیشتر و جذب اسپانسر شرایط فدراسیون بهتر شود تا هم برای بازی‌های داخل سالن ریاض و هم مسابقات آینده با قدرت بیشتری آماده شویم.
آتنا مددی: هند واقعاً آن‌قدرها هم از ما دور نیست و اگر برنامه‌ریزی و حمایت مناسبی داشته باشیم می‌توانیم به این تیم نزدیک شویم. امیدوارم در بازی‌های آسیایی بعدی بتوانیم بهترین و خوشرنگ‌ترین مدال را برای ایران به دست بیاوریم.
دیدگاهتان را بنویسید