چربی شکمی در افزایش خطر مرگ اهمیت بیشتری نسبت به وزن داردچربی شکمی در افزایش خطر مرگ اهمیت بیشتری نسبت به وزن دارد
مطالعهای جدید تأثیر هر دو عامل شاخص توده بدنی (BMI) بالا و دور کمر بزرگتر را بر میزان مرگومیر ناشی از تمام علل در افراد بالای ۶۵ سال بررسی کرده است.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیکال نیوز تودی، این مطالعه نشان داد که داشتن BMI در محدوده «اضافه وزن»، با کاهش ۴۶ درصدی خطر مرگومیر ناشی از تمام علل در مردان مرتبط است و چاقی درجه یک و درجه دو نیز با کاهش ۵۱ درصدی این خطر همراه است.
داشتن BMI در محدوده «کموزنی» یا داشتن وزن طبیعی اما با دور کمر زیاد، با خطر بالاتر مرگومیر ناشی از تمام علل در هر دو گروه زنان و مردان مرتبط شناخته شد.
علاوه بر این، این مطالعه گزارش داد که دور کمر زیاد در مردان، در مقایسه با افرادی که اندازه دور کمر سالمی دارند، با ۲۴ درصد خطر بیشتر مرگومیر ناشی از تمام علل همراه است. تأثیر مشابهی نیز در زنان مشاهده شد.
اندازه دور کمر بالا اغلب نشاندهنده وجود چربیهای دردسرساز در اطراف اندامهای حیاتی مانند کلیهها، کبد، قلب، لوزالمعده (پانکراس) و دستگاه گوارش است.
این مطالعه، دادههای مربوط به یک گروه مطالعاتی شامل ۶۹۰۵ فرد ۶۵ ساله و بالاتر را در بازه زمانی ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ مورد بررسی قرار داده است.
شاخص توده بدنی (BMI) یک مقدار عددی است که از روی قد و وزن فرد محاسبه میشود و ابزاری برای تخمین میزان چربی بدن است. بهطور کلی، چربی بدن با مشکلات سلامتی مرتبط دانسته میشود.
مقادیر BMI با دستهبندیهای وضعیت بدنی مرتبط هستند؛ از جمله دستههای چاقی درجه یک و دو که در این مطالعه به آنها اشاره شده، و همچنین وضعیتهای کموزنی، وزن سالم و اضافه وزن.
با این حال، BMI به تنهایی لزوماً شاخصی برای سنجش سلامت نیست. برای مثال، ممکن است فردی قدکوتاه اما عضلانی، BMI بالایی داشته باشد در حالی که از سلامت کامل برخوردار است.
علاوه بر این، کاهش توده عضلانی و تراکم استخوان که ممکن است با افزایش سن رخ دهد، میتواند منجر به شاخص توده بدنی پایینتر شود. این بدان معناست که شاخص توده بدنی بالاتر ممکن است نشاندهنده وضعیت بهتر توده عضلانی و تراکم استخوان باشد.
افراد مسن مبتلا به بیماریها یا عارضههای مزمن نیز ممکن است دچار کاهش وزن شده و در نتیجه شاخص توده بدنی پایینتری داشته باشند.
به گفته محققان، «بیماران مبتلا به چاقی درجه یک یا دو که دور کمر طبیعی دارند، معمولاً بخش عمده وزن شان در ناحیه باسن و رانها است و بالاتنه آنها وضعیت نسبتاً طبیعی دارد. افرادی که وزنشان در نیمه پایینی بدن متمرکز است، احتمالاً فشار کمتری را بر اندامهای داخلی خود متحمل میشوند.»
چرا کموزنی نیز میتواند یک عامل خطر باشد؟
برخی از نتایج این مطالعه غافلگیرکننده هستند، زیرا نشان میدهند که عوامل دیگری نیز ممکن است در این میان نقش داشته باشند.
به گفته محققان: «در سالمندان، داشتن مقداری وزن اضافه ممکن است در واقع نقش محافظتی داشته باشد. در حقیقت، این وضعیت شاید کمتر نشاندهنده سلامت جسمانی به معنای متعارف باشد و بیشتر گویای ضعف جسمانی کمتر، نبود بیماریهای ناتوانکننده و فقدان بیماریهای لاعلاج یا مراحل پایانی بیماری است؛ بیماریهایی که اغلب با کاهش وزن شدید همراه هستند. بنابراین، به نظر میرسد وزن بیشتر، مزیتی برای بقا محسوب میشود.»
چرا افزایش اندازه دور کمر میتواند نگرانکننده باشد؟
یافتههای این مطالعه مبنی بر وجود ارتباط میان اندازه بیشتر دور کمر و افزایش مرگومیر، کمتر غافلگیرکننده است. محققان هشدار دادند که افزایش ۵ تا ۷.۵ سانتیمتری دور کمر در زنان یائسه و در دوران قبل از یائسگی ممکن است نگرانکننده باشد.
این افزایش، ریسک افزایش خطر قلبی-متابولیک و تمام چالشهای ذاتی سلامتی آن، از جمله افزایش مقاومت به انسولین، افزایش کلسترول، وضعیت التهابی و افزایش خطر قلبی و سکته مغزی را افزایش میدهد.
دور کمر بالا در مردان ۱۰۱ سانتیمتر یا بیشتر و در زنان ۸۹ سانتیمتر یا بیشتر تعریف میشود.
دیدگاهتان را بنویسید